آسایش ابزارگِراست و در سیطره ی کمیت قرار دارد.

از معنویت دور شدن و مادیّت رو اصل زندگی قرار دادن شايد آسايش به دنبال داشته باشه، اما آرامش دروني رو به همراه نداره...

مردم ممکنه خیلی در آسایش باشن اما معدود افرادی هستن که در آرامش زندگی میکنن.

آسایش یعنی راحتی در زندگی که با امکانات و ثروت خوب و زیاد به دست میاد، هرچی دلشون بخواد میخرن، هر کجا خواستن میرن و …

انسان امروز گرچه از امکانات زیادی چون خانه های مجلل و وسایل خانه متنوع و وسابل حمل و نقل و ... برخوردار هستند، اما آرامش روحی ندارد. زیرا خود را از عبادت خدا جدا کرده و دنبال شهوات نفسانی و تن آسایی افتاده و غرق گناه و خودخواهی و حسد و کبر شده است.

آرامش از درون انسان می جوشد و زمانی به وجود می آید که ایمانی از جنس آسمانی در دل پدید آمده باشد.

آرامش رو اونایی دارن که از درون سالم و سلامتند، شاید فقیر و بی چیز باشن، اما قلبشون با ياد خدا آرام گرفته و  هدف خود را از آمدن در اين دنيا راضي كردن معبود خود مي دانند، خداوند متعال مي فرمايد:
"الا بذکرالله تطمئن القلوب"
آگاه باشید که یاد خدا آرامش و اطمینان قلبی میدهد.

آرامش، سکون همراه با خوشی و لذت روح و جان است اما آسایش، سکون و لذت جسم و تن است.

دیدگاه اسلام آن است که به گونه ای از جهان استفاده شود که روح به تعالی و آرامش برسد اما دیدگاه مادیگری و لذت جویی، انسان را به تلاش بیهوده برای آسایش تن وادار می کند و صد افسوس که در این میان آرامش روحی فدا می شود.

چه خوب میشد که ما در عین آرامش، آسایشم داشتیم و در عین آسایش، آرامشم همرامون بود!

اما این مسئله مهم رو به خاطر بسپارید که:
همیشه آرامش مهم تر از آسایش است.

و يقينا آرامش آسايش رو به دنبال دارد
اما آسايش، آرامش را به دنبال نخواهد داشت.